Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο
Με κάθε αντίο μαθαίνεις.
Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή. Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια. Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια. Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις. Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού. Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα, γιατί το έδαφος του Αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής. Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις. Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό. Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ, αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια. Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις, Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη, Και ότι, αλήθεια, αξίζεις, Και μαθαίνεις, μαθαίνεις. Με κάθε αντίο μαθαίνεις...
Η μορφή σου
Μοιάζεις με ένα ζεστό βράδυ καλοκαιριού. Κόσμος στους δρόμους, φώτα στην πόλη, κίνηση, παγωτό στα χέρια, όμορφες καμπύλες ζωγραφισμένες στα χείλη. Μια γλυκιά φασαρία, ένας θόρυβος αισιοδοξίας. Και μια σκέψη: « τι υπέροχο βράδυ για να είναι κανείς ζωντανός…» Μοιάζεις με ένα ήσυχο ανοιξιάτικο μεσημέρι, όταν τα χάδια του ήλιου αγγίζουν τρυφερά το κορμί μου και ο δροσερός αέρας φιλάει τα μάγουλά μου. Ο ήχος των αποδημητικών πουλιών που επιστρέφουν ακούγεται σαν όλα τα λόγια αγάπης που γυρίζουν πίσω σε μένα. Μοιάζεις με ένα ανήσυχο απόγευμα φθινοπώρου. Οι πρώτες στάλες τραγουδούν κάποια μελωδία που μου θυμίζει τη φωνή σου. Τα χρυσά φύλλα χορεύουν με τον ρυθμό της καρδιάς σου τον τελευταίο τους χορό πριν μαραθούν για πάντα. Μοιάζεις με ένα κρύο χειμωνιάτικο πρωινό. Συννεφιά στον ουρανό, μα όχι στην ψυχή μου. Ο άνεμος έχει την ορμή των φιλιών σου. Ζεστασιά από τα σκεπάσματα, ασφάλεια. Ανεπαρκές υποκατάστατο της αγκαλιάς σου. ...

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου