Το φεγγάρι μυρίζει γιασεμί

       Ξημέρωσε. Είναι αυτά τα λίγα λεπτά λίγο πριν σηκωθώ από το κρεβάτι που θέλω να περάσω λίγη ώρα με τις σκέψεις μου. Μέσα σε αυτά τα λεπτά σκέφτομαι πώς θα ήταν το ιδανικό ξύπνημα. Πού θα ήθελα να βρίσκομαι, τι θα ήθελα να κάνω. Και κυρίως τι άνθρωπος θα ήθελα να είμαι. Αυτό είναι και το πιο δύσκολο. Κάθε μέρα το ίδιο δίλημμα λίγο πριν ξεκινήσω τη μέρα μου: αισιοδοξία ή στασιμότητα;        Είναι εκείνες οι μέρες που τα σκεπάσματα είναι τόσο βαριά που νιώθεις δεμένος με αλυσίδες στο κρεβάτι. Δε μπορείς να σηκωθείς. Δε θες να σηκωθείς για την ακρίβεια. Φοβάσαι τη ζωή. Φοβάσαι να αντιμετωπίσεις την ίδια ρουτίνα, τις ίδιες υποχρεώσεις. Προτιμάς να βυθιστείς στις σκέψεις σου –κυρίως του παρελθόντος- αυτές τις τόσο τοξικές και κουραστικές σκέψεις που σε γεμίζουν με αν και γιατί . Δεν νιώθεις πως υπάρχει τίποτα ενδιαφέρον εκεί έξω, αφού ξέρεις ότι κάθε μέρα βλέπεις την επανάληψη της ίδιας ταινίας, χωρίς δράση, χωρίς σ...

Η Αγάπη είναι ανήμερο θεριό που τρώει τη ζωή μας.  Μα μόλις φύγει, καταλαβαίνουμε ότι αυτή ήταν η ζωή μας.Λοιπόν; Σ’ άφησε; Σε πρόδωσε; Καλύτερα έτσι. Θα ‘χεις κουράγιο να ξαναδοκιμάσεις. Αν έμενε κι ανακάλυπτες τι ψεύτικο μικροπραγματάκι ήταν, θα πληγωνόσουν για πάντα. Η Αγάπη είναι μεγάλη όταν την περιμένουμε ή όταν τη χάνουμε. Όταν την έχουμε, μας ξεφεύγει. Χάνουμε την αίσθησή της. Και την ξαναποκτούμε μόνο όταν τη χάσουμε. Κοίταξε να ζήσεις την αγάπη που έχασες. Να χαρείς την αγάπη που περιμένεις. Κάν’ την τραγούδια, ξενύχτια. Κάν’ την βιβλία, αταξίες. Μόνο μην τη μοιρολογάς. Είναι σαν να τη βρίζεις. Σαν να της κλείνεις τον δρόμο να ξανάρθει. Κοίταξέ με προσεκτικά και θα καταλάβεις. Για την αγάπη μιας γυναίκας έγινα ποιητής. Δεν τη συγκίνησα. Έγινα κλόουν, καραγκιόζης, Ρωμαίος, Νίγκελ, Άμλετ… Κείνη προσπέρασε πλάι απ’ τις τραγικές μεταμορφώσεις μου αγέρωχη και πήγε να θαφτεί στο άγνωστο. Ήταν τρελή; Ήταν άρρωστη; Χαλασμένη απ’ τα βιβλία; Δεν ξέρω. Ένα πρ...

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν; Μούτρα. Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις. Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου. Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες. Που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται.  Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου. Την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μ...

« Μα πότε έφτασαν πάλι τα Χριστούγεννα ; Πότε έφτασε το τέλος του  χ ρόνου ; Πώς πέρασε έτσι ο καιρός ;» , αναρωτιέσαι κάθε φορά τέτοια εποχή . Σκέφτεσαι όλους τους στόχους που έθεσες πέρυσι , όλα τα όνειρα που σκόπευες να πραγματοποιήσεις , όλα τα νέα ξεκινήματα που ήθελες να κάνεις … και όμως έπεσαν στο κενό . Είναι ο καιρός που θες να αφήσεις πίσω επιτέλους ό , τι σε πλήγωσε , όλα τα λάθη και τις αδυναμίες σου . Μα – ας μην ξεγελάμε τον ίδιο μας τον εαυτό - πόσο πίσω τα αφήνεις όλα αυτά ;  Έχει μεγάλη διαφορά η 31 η Δεκεμβρίου από τη 1 η Ιανουαρίου στην καρδιά σου , στην ψυχή σου , στη ζωή σου ; Κάνεις τίποτα για να αλλάξεις και να βελτιώσεις όσα θες ή περιμένεις καρτερικά το νέο έτος να το κάνει αντί για σένα ; Είναι ο καιρός που όλα γύρω μας φωτίζουν και γίνονται πιο λαμπερά . Όχι από αληθινή αγάπη και πραγματικά χαμόγελα , αλλά από εκατο...